Vorige Blogs

Toen ik een drietal maanden geleden begon te bloggen was ik helemaal niet bekend in deze wereld. Ik heb dus snel een platform gekozen (Tumblr) en ben beginnen schrijven. Na wat rondsurfen en het lezen van andere blogs moet ik toegeven dat ik meer gewonnen ben voor Worldpress. Hierbij dus een overzicht van wat ik de afgelopen drie maanden had gepost op Tumblr :).

29th Jan 2014           

Freedom

Joepi, gedaan met examens. Ten minste voor dit semester. Als ik helemaal eerlijk ben weet ik ook al voor welke herexamens ik vanaf vandaag zou kunnen leren… Maar da doe ik lekker niet. Want gisteren was men laatste examen, de resultaten zijn nog ver weg, dus ik neem vrij tijdens de weekends! Voor zij die niet mee zijn, ik doe nog steeds een verwoede poging om de voor mij schijnbaar onhaalbare bachelor toch in de wacht te slepen. De afgelopen weekends zat ik dus met men neus in de boeken. Het financieel beleid zou geen geheimen meer voor me kennen en frans schud ik even uit men mouw. Of zo had het toch moeten zijn. We zijn vier examens verder en een paar illusies armer. Maar daar werken we in augustus dan wel aan ;).

Bye Bye cursussen, markeerstiften, rekenmachine en hoofdpijn van al dat nadenken! Ik ruil jullie met veel plezier in voor mijn nieuwe stofjes, dikke boeken en gezellige filmnamiddagen. Want dat is wat er op het programma staat, ik kies om te beginnen met een leuk naaiproject waar ik me al zo lang op verheug. Er staan ondertussen zoveel projecten op me te wachten dat ik een week vrijaf zou moeten nemen! Ik heb ze de afgelopen weken mooi afgeprint en per categorie in een mapje gestoken, waar ze al die tijd op me gewacht hebben. Op mijn leeslijst staan een aantal aanraders, boeken waar vriendinnen weg van waren en die ik ab-so-luut eens moest lezen, het zouden klassiekers worden. De kinderen van onze kinderen zullen deze boeken nog steeds lezen of zo werd me toch verteld. Ik heb in mijn nieuwe thuis een zalig plekje gemaakt om te lezen. Ergens in het huis staan een ligzetel, ver weg van alle afwas, was, strijk en andere huishoudelijk taken. De zetel zijn doel bleef tot hiertoe jammer genoeg beperkt tot het opvangen van stof dat door het huis dwarrelt. Maar no more. Ik ga me languit leggen met een klepper van een boek, een cocktail en een lekkere snack terwijl ik me op de Bahamma’s waan.  Een heleboel nieuwe recepten staan al weken te pronken op mijn pintrest en doen me keer op keer het water in de mond krijgen, een namiddagje gezellig kokkerellen om een culinair hoogstandje tevoorschijn te toveren staat ook hoog op mijn wish list. Net als een zondagnamiddag met popcorn en warme chocolademelk (of cola en chips, afhankelijk van de goesting die dag). Gewoon in de zetel ploffen en er niet meer uitkomen, tenzij om de pizza te bestellen… Ik wil al deze dingen doen, tijdens het leren dwaalden mijn gedachten dan ook vaak naar betere weekends. En nu is het zover. Binnen 3 dagen is het weekend, vrij weekend. Ik durf ervoor wedden dat het weer in een vingerknip maandag is…

23rd Jan 2014           

Mooi vooruitzicht

Januari is bijna gedaan, eindelijk. Ik heb een hekel aan deze maand. De vreugde van de kerstdagen lijkt te behoren tot een ver verleden en de warmte van de zomer is nog verre toekomstmuziek, nauwelijks hoorbaar. Bovendien is het examenmaand. Hobby’s en een sociaal leven behoren dus ook voor even tot het verleden. Vandaag las ik een quote ‘januari is als de maandag van de maanden’ en ik ga volledig akkoord! Het is koud, grijs en nat. Ik hoor sommige denken ‘en de solden dan? Januari is solden maand!. Waar, maar ik voel er niets voor om in overvolle winkels tussen stapels te graaien wanneer ik ondertussen ook links en rechts geduwd word en aan de haren getrokken word door een menigte die ook op dat exacte plekje naar hun droomtruitjes willen zoeken. Geen soldenshoppen voor mij dus. Ik betreed hooguit de winkelstraat om naar huis te gaan als alle andere straten afgesloten zijn, of in brand staan… En dan nog, de overweging om door de brand te lopen zal in me op komen als ik de winkelstraat dan kan vermijden. Maar het is bijna gedaan, laat de zonnestralen van februari maar komen! Een korte maand zodat we extra snel bij de zomer zijn.

Het enige wat ik de eerste maand van het jaar doe is dromen van de andere maanden die nog komen moeten. En dat dromen begint naar jaarlijkse gewoonte met het plannen van mijn verjaardag. I Love my Birthday! Het liefst zou ik de hele dag met een grote kroon rondlopen en tegen iedereen zeggen dat ik jarig ben. Wat eerlijk gezegd ook wel is wat ik doe… De dag wordt zorgvuldig gepland en ik smile de hele tijd met een mooie tiara op men hoofd. Het liefst bezet met glitters, roze als het kan. Dit jaar ben ik extra gelukkig dat de dag in aantocht is en wel om verscheidene redenen. Ten eerste is dit men eerste verjaardag als zelfstandige vrouw en kan ik in mijn eigen huisje vieren dat ik een kwart eeuw oud word. Ten tweede is de heugelijke dag dit jaar een weekenddag! That’s right, een zaterdag! Mooier kan het toch niet… Ik kan vrijdagavond beginnen feesten en een heel weekend doorgaan. Want omdat ik dit jaar een kwart eeuw oud word heb ik besloten er een heel verjaardagweekend van te maken! Of dit al dan niet sociaal aanvaard is trek ik me lekker niet aan, ik plan het hele weekend vol in functie van MIJ! Ik loop het hele weekend in roze kledij rond, laat me bedienen, verwacht stapels cadeautjes en die tiara gaat zelfs niet af om te slapen. De twee dagen zijn al compleet ingevuld met familiebezoekjes, ontbijt op bed, pizza, taart, drank nog meer eten en een bezoekje aan een puppy kenneL. (De boyfriend heeft zijn akkoord gegeven om te gaan kijken en me op het hart gedrukt dat we alleen maar gaan kijken, maar zeg nu zelf, als ik heel lief lach, op mijn verjaardag, met een kroon op, wie zou dan nee zeggen?)  Ik kijk er naar uit, komaan februari, time to happen!

Last year’s Birthday <3…

 
13th Jan 2014           

Weekend!

Weekends vliegen voorbij, ik weet niet wat het is maar knip in je vingers op vrijdagavond en het is alweer maandag ochtend. Een weekend is zo om. De tijd wordt gevuld met heen en weer rennen en de ene taak uitvoeren terwijl de andere nog niet afgelopen is.

Het begint al met opstaan terwijl ik eigenlijk nog wil slapen. Vervolgens de lege kasten bemerk en een mentaal boodschappenlijstje maken terwijl ik me aankleed. Naar de winkel, bakker en slager. Boodschappen uitladen. Dan denk ik ‘ik ga snel even stofzuigen…’ Fout gedacht dus… Want in werkelijkheid gaat hat als volgt.

Ik ben aan het stofzuigen maar zie plots een volle wasmand, ren even naar beneden om een was in te steken, zie ik de natte was liggen, ren naar boven om deze op te hangen, stofzuig ik verder: zie ik dat de lakens moeten ververst worden, onderbreek ik het stofzuigen en leg even proper lakens waarbij ik naar buiten kijk en de vuile ramen bemerk, snel nog even de ramen wassen, intussen tijd staat de poes te miauwen en vraag ik me af wanneer ik deze ook alweer voor het laatst eten heb gegeven? En voor ik het weet zijn we een vijftal uur verder.

Mijn vloer blinkt dan eindelijk weer, ik kan naar buiten kijken door men ramen en het huis ruikt naar wasverzachter terwijl het eten staat te pruttelen in de keuken. Dit is ook meestal het moment dat de telefoon gaat omdat er een familielid (mijn mama)  100km verderop even wil bijpraten. Heel wat roddels en nieuwtjes later herinner ik me plots dat men potjes nog staan te pruttelen en dat men maag toch ook wel knort… Tafel dekken, eten, tafel afruimen, afwassen en in de zetel ploffen voor een filmpje. Lekker gezellig met z’n tweetjes.

Zoals ik al zei, een vingerknip en de vrije tijd is weer om. Volgend weekend laten we gewoon alles liggen. Dan nemen we elk een dik boek, een kan verse chocomelk en zetten we ons samen in de zetel. Daarna brunchen we tot laat in de namiddag om vervolgens te genieten van een winterzonnetje tijdens een wandeling. Sounds like a plan to me, totdat ik bemerk dat de chocolade op is uiteraard… En oh, zie ik daar een sok onder het bed? Snel even…

30th Dec 2013           

I’m a sucker for christmas

Overal tegelijk moet ik zijn. Dat is het eerste wat in me opkomt wanneer ik de feestdagen wil neerschrijven. Limburg – Mechelen – vrienden – familie – Mechelen – Limburg en tussendoor nog even thuis passeren om de poes eten te geven uiteraard.

Maar het is toch zalig, al die kerstvreugde! Al die mensen die uitkijken naar het nieuwe jaar nog voor het oude voorbij is worden er al volop plannen gemaakt. Ook ik ben schuldig, januari en februari zijn al geen witte vlekken meer in mijn agenda. Al dat samen zijn inspireert een mens tot nog meer samen zijn.

Overal is gezelligheid, lichtjes, vrolijke mensen en meer vreugde. Allesinds zo lijkt het toch in december. In december lijkt iedereen ondergedompeld in geduld, bezaaid met spikkeltjes verdraagzaamheid. Alle mensen lijken eventjes te ontwaken uit hun winterslaap, en lekker ingeduffeld durven ze hun weg weer naar buiten te zoeken om daar elkaar te vinden. Elkaar, jenever, glüwijn en een beetje later in december wordt ook de cava en de champagne weer bovengehaald.

Ik doe dan ook vrolijk mee, ik heb een aangepaste garderobe met rendiertjes, pluche en a real santa dress. Met alles erop en eraan doe ik mee aan de feestvreugde. Ik doe rond deze periode niets liever dan op jacht gaan naar het perfecte cadeautje, ingepakt in het allermooiste papier. Voor het eerst mocht ik ook zelf kerstkaartjes schrijven, vanuit mijn eigen gezellig thuis, waar allemaal kaarsjes branden en de lichtjes fonkelen in de kerstbomen (ja, meervoud). Ik heb dan ook in het sprankelend goud mijn beste wensen overgemaakt aan vrienden en familie. Kerstmarkten in binnen en buitenland zou ik afschuimen gewoon om samen met mijn loved ones ons tegoed te doen aan al het lekkers. (Niemand denkt in deze periode aan zijn/haar lijn, een killootje extra zit nu net lekker warm)

Een overvloed aan eten, drank, cadeautjes en gezelligheid doen me ook altijd stilstaan bij zij die het minder goed hebben, mijn geweten speelt altijd even op, maar nooit onderneem ik eens iets. Ik lees artikels over zij die dat wel doen en er met een gevoel van vreugde op terug blikken, mensen die zich ook echt een beter persoon voelen door het zich belangeloos inzetten. Door te zorgen voor het geluk van andere, zelf gelukkiger worden. Mooi toch. Ikzelf kom nooit verder dan mijn jaarlijkse donatie aan spullenhulp. Toch zijn er talloze initiatieven waar ik me in kan vinden, die echt een verschil maken. Hoewel ik niet aan goede voornemens doe (overroepen volgens mij, goede voornemens maken in januari, gedoemd om te mislukken) toch wil ik ook een verschil maken, bijdragen tot de maatschappij, niet alleen mijn eigen geluk maken maar ook een handje toesteken bij dat van andere. Waarschijnlijk de kerstgedachte die opspeelt. ’ Being a footnote in someone else his happiness.’

Benieuwd of ik er in 2014 wel iets mee doe met dit gevoel. 😉

For now: merry Christmas and a happy new year to y’all xXx… Ik ga nog een paar laatste dagen genieten van de betoverende december sfeer voor ik me op mijn januari examens dien te storten…

13th Dec 2013           

Hobby 2

”Let’s see how that works out for me, working out” waren hier men laatste woorden… Ja hoor, het is gebeurd, ik heb een abonnement genomen en een fitnessmaatje! Want alles is leuker met twee toch? How it works out? Vol goede moed in de eerste week, met veel puffen en zweten in week 2, en met tegenzin in week 3. Maar ik blijf wel gaan… Want ik heb mijn fitnessmaatje, en ik kan haar toch niet alleen sturen? Dus twee tot vier keer per week staan we te zweten en puffen met tegenzin, maar wel met z’n tweetjes ;). Zover voor hobby 1 dus, maar ”Hobby” associeer ik met aangenaam tijdverdrijf, dus moest ik op zoek naar een tweede hobby. Eentje die niets met mijn gezondheid te maken heeft, want laat ons eerlijk zijn: wat is er leuker dan een goed pak friet van de frituur, een tv-avond met een kom chips EN popcorn of gezellig tafelen met vrienden, liefst met een 4-gangen menu uiteraard! Allemaal uitstekende hobby’s weliswaar!

Neenee, hobby 2 moest iets anders worden. Nu ben ik altijd wel graag creatief bezig. Laat me dit anders stellen: ik vind alle creatieve ideeën op pintrest geweldig en pin ze dan ook getrouw op passende borden mooi per categorie, ik moest maar eens tijd hebben om deze uit te voeren… ”Lightball!” Als nieuwe hobby wilde ik leren naaien… Mijn idee werd nog versterkt toen een tweetal dagen later reclame werd gemaakt op TV voor een naaipakket voor beginners. Een prachtige roze singer naaimachine, genaamd Singer Simple. Wou het toeval nu net dat dit enkele dagen voor Sinterklaas gebeurde. En dus bracht de goed heilig man me een bezoekje op 6 december en ben ik nu de trotse eigenaar van een roze naaimachine! (Dankjewel schat! – euh, goed heilig man) Via youtube filmpjes en tips op naaiblogs ben ik volle goede moed begonnen aan men eerste project: een jurkje voor mijn kleine prinses, en ik ben elke avond vol enthousiasme om te zien hoe het vorm krijgt (tussen het gevloek door…) Het is vloeken en zweten maar wat leuk als je resultaat ziet. Ik kan niet wachten om kleine Imke te zien rondlopen in een creatie van mijn hand!

Ik ga snel verder doen!

14th Nov 2013           

To diet or massage?

Ik ben op dieet. Nuja, ik ben op een oefendieet. Ik zou echt op dieet willen gaan, moeten gaan.

Wanneer mensen gaan samenwonen of allesinds het ouderlijke huis verlaten, zijn er twee verschijnselen. Ofwel: ze vermageren zienderogen, ofwel: ze verdikken waar je bij staat! Laat mij de twee opties even uitleggen…

Optie 1: ze hebben niets in huis, gaan nooit naar de winkel en doen ook niet de moeite om eten te bestellen. Noem het gerust lui, maar deze mensen vermageren dus. Terwijl iedereen denkt dat ze twee uur per dag fitnessen en de hele tijd gezonde slaatjes staan te kokkerellen zijn ze dus eigenlijk gewoon te lui om naar de winkel te gaan of eten klaar te maken. Ze eten liever een droge boterham of een beschuit die ze toevallig nog in de zetel vonden dan het winkel-koken-afwassen proces te moeten doorlopen.

Optie 2: Deze mensen komen de winkel buiten met overvolle winkelkarren, testen de plaatselijke restaurants uit en warmen hun oven gemiddeld wee keer per week. Dit alles wordt gecombineerd met een regelmatige stop in de plaatselijke frituur en ook de broodjeszaak bij het werk legt hun broodje al klaar wanneer ze de zaak nog maar betreden.

Helaas, wij, de boyfriend en ik hebben gekozen voor optie twee. We zijn de verschillende plaatselijke supermarkten gaan bezoeken en hebben ons tegoed gedaan aan al het lekkers dat er te vinden was, in en rond onze nieuwe woning. Na al da smikkelen en smullen zijn we dan gezellig met ons tweetjes onder een dekentje gekropen. Liefst vergezeld van een avondsnack en een lekker suikerrijk drankje.

Maar no more! Want wij zijn op dieet. Of we proberen toch, zo goed en zo kwaad mogelijk. Er zijn strikte regels en wie deze overtreedt wordt de straf opgelegd van het geven van een massage. Elke snack die mij dezer dagen passeert moet ik dus de afweging maken. Wil ik hiervoor een half uur voetjes masseren of kies ik toch maar een kiwi?

Twee massages (die eclair riep echt mijn naam!) verder ben ik een kilotje lichter en moet ik zeggen dat het met vallen en opstaan gaat deze nieuwe levensstijl aanmeten.

Heel dit verhaal brengt me ineens ook bij mijn nieuwe hobby, volgende week zal ik in het bezit zijn van een fitness abonement. Let’s see how that works out, me working out :).

6th Nov 2013           

Jump!

Ik durf te springen. Weliswaar met mijn ogen dicht, de val is te eng om te kijken maar het gevoel onbeschrijfelijk. Ja, ik durf!

Ja ik durf een huis kopen na amper één jaar samen zijn, ja ik durf te gaan samenwonen en ik durf op mijn eigen benen te staan. Weg van de veilig haven, weg van hotel mama en papa.

Wel, één telefoontje verwijderd zo blijkt… Want ja ik durf, maar bij twijfel bel ik even naar het voormalig thuisfront. Om het even voor wat. Hoelang kook ik een eitje, op hoeveel graden mag dit weer gewassen worden? The awnser is one phonecall away. Door moderne technologie Skype, bel, sms en facebook ik erop los zodat ik die 100 kilometer tussen mijn oude wereld en nieuwe amper opmerk.

Na 37 dagen van zelfstandigheid zijn we eigenlijk goed op weg, de boyfriend en ik, het telefoneren is dezer dagen vooral om de laatste gossip in de familie niet te missen, of gewoon om het voormalig thuisfront een stem te geven. Alsof ik anders zou vergeten hoe mijn ouders klinken. Elke keer word ik vrolijk van hen te horen en toch weet ik dat het tijd voor me was om het nest te verlaten. De band die zich nu vormt is als het ware nog sterker, we vertrouwen vanop een afstand, vertrouwen dat we maar een telefoontje van elkaar verwijderd zijn.

We zijn goed op weg, maar het is opnieuw tijd om te springen. De omgeving is de onze geworden en we vinden zonder problemen onze weg naar de winkel of het postkantoor. Het is dus tijd voor de volgende stap. Wanneer ik thuiskom, eten maak, in de zetel plof en daarna ga slapen kan ik het namelijk niet helpen dat ik me de bedenking maak ‘Is het dit nu?’. Tijd dus om een nieuwe uitdaging aan te gaan, eentje die me uit men tent lokt, uit de zetel krijgt en vol verhalen doet thuis komen, op zoek naar een hobby dus!

4th Nov 2013           

Thuis vs Familie

Adam Levine had gelijk. It’s compromising that moves us along…. Ik zeg niet dat er grote opofferingen gemaakt moeten worden, maar er wordt toch serieus wat onderhandeld. Zo wil the boyfriend thuis kijken terwijl ik al jaar en dag familie volg. Of is het voor hem van levensbelang om stadion te zien, ja ook al heeft hij de voetbalmatch live gevolgd, de samenvatting is blijkbaar van essentieel belang. Zo wil the boyfriend eten om 20u ‘s avonds terwijl mijn maagje al knort om 17u.

Zo komt het dus dat ik sinds kort ook op de hoogte ben van de ontwikkeling in de ‘zus en zo’ en perfect kan meepraten met de thuis-kijkers, familie wordt namelijk bij ons live gevolgd en Thuis wordt opgenomen en daarna bekeken (lang leve digitale tv!), zo komt het dat ik de voetbaluitslagen van het weekend maandagochtend kan brengen en zo komt het dus ook dat avond eten nu plaats vindt om 19u en stilletjes aan vervroegd wordt.

Compromising, maar altijd met een lach. Geven en nemen. Ik ga er niet om liegen, het vraagt aanpassing. Twee mensen bij elkaar zetten die al decenia lang hun eigen weg gaan. Maar het is het waard, want eerlijk waar, ik ben gelukkig. Ik voel me op men plaats, ik voel me thuis.

31st Oct 2013           

Bring it on.

Wachten. Mijn leven is een aaneenschakeling van wachten. Ik wacht op de bus, ik wacht op mijn vriendin, ik wacht op telefoon, ik wacht op de trein, ik wacht op die ene mail, ik wacht op een kans… Maar niet meer, ik stop ermee. Heb ik zonet beslist. Ik wacht niet meer. Ik fiets wel naar mijn bestemming, ik ga zelf naar mijn vriendin, ik telefoneer wel als eerste, die mail is ondertussen al verstuurd en wat het wachten op die kans betreft, ik creëer wel mijn eigen kansen. Ik wacht niet langer meer tot dingen gebeuren ik laat de dingen gebeuren, da wordt mijn nieuwe mantra. Deze hele gedachtegang gaat door mijn hoofd als ik –rarara- sta te wachten… Voor de 10de keer deze week is mijn lift te laat, opmerkelijk gezien er maar 7 dagen in een week zijn denk je nu? Gelijk heb je, ik overdrijf. Maar  twee minuten kou lijden lijken er al snel oneindig veel en ik voel me echt alsof men vingers er ter plekke afvriezen, ook al is de temperatuur nog niet onder nul en draag ik handschoenen.

Mijn gedachtegang wordt echter onderbroken als ik een bekende auto spot, aha! Wanneer ik instap ben ik uiteraard mijn plannen al vergeten om zelf kansen te creëren. Te enthousiast over het feit dat ik eindelijk onderweg ben. Want als je onderweg bent dan ga je ergens naartoe, dan ga je voorruit, je leeft, toch? Althans tot de volgende stop.

Na al dat wachten a.k.a denken onstonden er dus genoeg plannen om mijn verdere toekomst uit te bouwen. Tijdens al dat wachten had ik al mijn hele leven uitgestippeld, in gedachten uiteraard. Tijd om te handelen.

Dus nu komen we op het punt waar ik vandaag zit. Ik ben de liefde gevolgd en heb het ouderlijke huis verlaten. Een kleine 100kilometer verder van men jeugdherinneringen bouw ik aan mijn toekomst. Liefst eentje zonder al te veel wachten, want ik ben vol ongeduld. Ongeduld naar alles wat te wachten staat, alles wat we samen gaan tegenkomen, waar we van kunnen genieten, waar we voor moeten vechten. Bring it on.

Ohja, ik heb al vast gezorgd voor een job dicht bij huis, vijf minuutjes fietsen, of de kans zich voordeed of ik ze gecreëerd heb laat ik in het midden, maar ze was er! En ik heb ze gegrepen met beide handen ;).

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s