Zoektocht

Ik heb geweldige vriendinnen, ze zijn er altijd voor me. Wanneer het regent en ik wil wandelen, wanneer de zon schijnt en ik binnen een marathon series wil kijken, wanneer ik wil feesten, wanneer ik wil shoppen, wanneer ik wil huilen, wanneer ik wil vertellen, wanneer ik wil zwijgen in iemands gezelschap… Niets is hen te veel en omgekeerd ook niet natuurlijk. Maar sinds de verhuis zie ik ze minder, het is namelijk niet evident om na het werk nog snel iets te gaan drinken, aangezien onze werelden een verschil kennen van 100 kilometer. Wanneer ik deze dan toch zou overbruggen voor wat after work fun wil dit zeggen dat ik cola en ice teatjes zou moeten drinken. En niet dat ik hier een of ander probleem moet bekennen maar gezellig bijkeuvelen is nu eenmaal dikke fun met enkele wijntjes, een cocktail of 10 of beide… In het weekend is een uitstapje geen probleem maar in de week afspreken met vriendinnen is dus eigenlijk niet haalbaar.

De boyfriend vindt dat ik mijn wereld moet verbreden en ook in deze leefwereld vrienden leren kennen. Hij is van mening dat ik niet elke keer moet terugkeren naar Mechelen voor vriendschap, dat deze ook perfect hier te vinden is. Hij denkt dat het nodig is om vriendinnen in de nabijheid te hebben omdat een telefoongesprek die gezellige babbel op café gewoon niet kan vervangen. Dus heb ik hier eens over nagedacht.

Vroeger was dit namelijk simpel. Je zat samen in de klas, 8uur per dag werd je tot elkaars gezelschap veroordeeld, en daar groeide dan vriendschap uit in de beste gevallen. Je schreef je in op de dansschool als klein meisje en groeide op samen met de rest van de groep. Wanneer je groter (ouder) wordt is dit een pak moeilijker. De groepjes zijn al gemaakt om het op kinderlijke wijze uit te drukken. Mensen op tram 2 of 3 hebben al een tiental jaren dezelfde vrienden en nieuwe mensen leren kennen is niet zo vanzelfsprekend omdat er nergens meer een plek is waar je tot elkaar gezelschap gedwongen wordt. Behalve op het werk uiteraard. Mijn collega was dan ook binnen de kortste keren mijn eerste Limburgse vriendin (buiten mijn studiegenootjes van de Hoge school die ik jammer genoeg een beetje uit het oog verloren ben). Ze spendeert 8uur per dag met me op kantoor en slaagt er ook nog eens in om een paar keer per week met me te gaan fitnessen. Meer kan ik dus niet echt vragen. De werkuren passeren vlotjes en ik heb een sportbuddy.

Even ter verduidelijking, ik heb het hier over meisjesvriendschappen, een nieuwe meisjesgroep vinden om in te passen. Jongens zullen dit niet snappen, maar het is veel ingewikkelder dan pakweg een nieuw lief vinden. Ik vermoed dat jongens de beste vrienden kunnen worden wanneer ze bij toeval samen in hetzelfde café voor dezelfde club aan het supporteren zijn. Meisjes laten niet zomaar iedereen in hun select groepje mee apero’s drinken echter. Hoe begin ik hier ook aan? Ga ik alleen op café en hoop ik zo iemand te leren kennen? Begin ik een vriendelijk gesprekje met de vrouw achter me aan de kassa in de hoop dat ze me uitnodigt voor drinks? Plaats ik een zoekertje in een magazine? Lijkt allemaal niets voor mij, lijkt me te geforceerd. In mijn ogen moet vriendschap gewoon gebeuren, natuurlijk wanneer ik thuis blijf zal dit niet zomaar gebeuren.

Dus het actieplan. Ik was al op zoek naar een naailerares, ik hoop dat uit die band een vriendschap groeit met de persoon die me dit wilt aanleren. Ik heb ook gezien dat er een naaiclubje is in de buurt, deze mensen komen maandelijkse samen om creatief te zijn, lijkt me al een mooie kans om contacten te leggen. Verder weet ik dat ik twee buurvrouwen heb van ongeveer mijn leeftijd. De ene is ook pas (een weekje geleden om precies te zijn) verhuisd en de andere is een nichtje van de boyfriend’s beste vriend. Misschien eens wat beter kennis maken?
Na al dat gepeins stel ik me ook de vraag of ik wil extra vriendinnen nodig heb. Oke, ik ken hier amper iemand en ik ben in de week een huismusje geworden. Buiten werken, fitnessen en naar de winkelgaan heb ik door de week niet echt een buitenhuis activiteit. Maar deze schade haal ik ruimschoot in door te sms’en, telefoneren en weekendbezoekjes. Is het echt wel nodig om personen aan mijn leefwereld toe te voegen? En zal dit niet gewoon vanzelf gebeuren als de gelegenheid zich voordoet? Of is dit zoiets waar gelegenheid moet gecreërd worden.

De tijd zal het uitwijzen…

Verder heb ik een beetje nagedacht welke richting deze blog uitgaat. En heb ik besloten om er een bepaald ritme in te steken. Op maandag zal er een naai update zijn, wanneer er die week creatieve dingen gebeurd zijn uiteraard. Op dinsdag een dagboek stukje, een stukje uit mijn leven dus. Verder ben ik ook verzot op de zogenaamde e-cards, de quotes met andere woorden. Ik kijk dan ook bijna dagelijks op pintrest welke interessante opmerkingen er zoal verschijnen. Vaak doen ze me lachen en zie ik er waarheid in, op een baaldag doen ze me inzien dat het allemaal erger had kunnen zijn en vaak besef ik erdoor hoe mooi het leven eigenlijk is. Woensdag zullen er dus 1 of meerdere zegswijze gepost worden waar ik me helemaal in kan vinden, die ‘mij’ zijn. Op een paar andere blogs zag ik al een ‘picture perfect’ passeren, iedere dag van de week een foto kiezen die je die dag happy maakte, raakte of net heel boos maakte. De week in foto’s weergegeven. Love it, dus iedere vrijdag wordt er een picture perfect gepost.

Tot zover de overpeinzingen van een maandagavond.

Liefs uit limburg xXx

Advertenties

Een gedachte over “Zoektocht

  1. Pingback: Popje met een verhaal | KelliSews.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s