De andere kant van de wereld

Ben je het al gewend daar in Limburg? Vind je het er leuk? Is je nieuwe job iets voor jou? Hoe gaat het samenwonen? Vind je je weg? Heb je je draai gevonden? Allemaal vragen die ik talloze keren krijg wanneer ik iemand van het voormalig thuisfront weer zie. Iedereen stelt mij dezelfde vragen. En ik geef telkens hetzelfde antwoord. Zonder erover na te denken eigenlijk. Ik zeg gewoon ja en goed.Ja, ik vind men weg. Ja, het gaat goed hier. Ja, ik ben het al gewend. Ja, ik doe de job heel graag. Maar eigenlijk denk ik er nooit over na voor ik antwoord geef, ik wil hen niet lastig vallen met wat er echt speelt. Want ik heb hier zelf voor gekozen, ik heb ervoor gekozen om in Limburg te gaan wonen, goed wetende dat iedereen anders 100 km verderop ging zijn. Toen dacht ik 100km is geen onoverkomelijk probleem is. 100 km is maar een uurtje rijden. 100 km is niet de andere kant van de wereld.

Boy, was I wrong.

100km is de andere kant van de wereld, zoals ik vorige keer al zei is het niet evident om even langs te gaan of snel 1tje te gaan drinken. Niet evident is zwak uitgedrukt, het wordt gewoon niet gedaan. Wanneer ik de loved ones wil zien gaat hier een hele planning aan vooraf. Ik moet zien dat iedereen vrij heeft want ik wil niet voor niets de afstand doen. Een gesloten deur kan ik dan echt wel missen. Dus verrassingsbezoek is al helemaal uit den boze. Toen ik nog thuis woonde ging ik wekelijks bij men zusje eten, of ik ging eens kijken wanneer kleine Imke in haar bed lag gewoon om naar haar te staren, ik sprong binnen voor een snelle knuffel en een handvol kusjes van de kleine meid. Maar dat gaat niet meer, het effect daarvan heb ik misschien een beetje onderschat. De volwassen mensen kan ik bellen en ze herkennen me ook nog wanneer ze me na een drietal weken op café zien. Kleine Imke maakt het me iets moeilijker, wanneer ze me aan de telefoon heeft zegt ze op alles ‘ja’ en snapt ze duidelijk niet dat ze nu met meter aan het praten is. En wanneer ik ze weer zie moet ze altijd weer eventjes wennen aan me. Waar ze vroeger lachte van plezier als ik nog maar op de bel duwde moet ik nu eventjes op de achtergrond wachten tot ze zich weer herinnert dat ik haar allerliefste meter ben.

Wat ik het meest mis is het spontante, voorbij fietsen en snel even binnewippen, zien dat het zonnetje schijnt en de vriendinnen bellen met de vraag dat ze binnen een kwartiertje op een terrasje kunnen zitten om samen met mij wat cocktails binnen te kappen.

Op de vraag of ik hier nu vriendinnen mis heb ik nog steeds geen antwoord voor mezelf, de band zal namelijk nooit hetzelfde zijn. Mijn eerste reactie bij een probleem zal nog steeds zijn om naar mijn allerbeste vriendinnetjes te bellen. En wanneer het een zonnig weekend is zou ik liever 100km rijden om bij hun colaatjes te drinken dan vijf minuten fietsen om cocktails te drinken met meisjes die ik amper ken. Mijn vriendinnen en ik kennen elkaar al 10 jaar, we hebben geschiedenis. Van het allereerste vriendje tot samenwonen, we hebben het allemaal samen beleefd. Schoolreisjes, afstuderen, op kot zitten, liefdesverdriet, liefde, janken, gieren, brullen, alles hebben we gedeeld. Aan de andere kant, ik kan het ook beide hebben, toch? Ik denk dat ik hier niet in te kiezen heb, wat gebeurd zal gebeuren. Zo leerde ik anderhalf jaar gelden C. kennen, ze was eerst een collega maar al snel werd ze een goede vriendin. Ook al werk ik al 5 maand niet meer op men vorige job, toch zie ik haar nog regelmatig en sms’en we bijna dagelijks. Het kan dus zeker, op oudere leeftijd nieuwe (diepgaande) vriendschappen sluiten. Wat komt zal komen.

Over de vragen in het begin van het bericht, om een eerlijk antwoord te geven…
Ben je het al gewend daar in Limburg? Vind je het er leuk? Is je nieuwe job iets voor jou? Hoe gaat het samenwonen? Vind je je weg?
Ja, ik voelde me hier direct thuis, maar er zijn nog momenten van heimwee, momenten wanneer ik in tranen naar de boyfriend ga omdat ik mijn mama mis. Of wanneer ik even heb gebeld en de kleine Imke heb gehoord en me diep ongelukkig voel omdat ik haar niet kan knuffelen. Ik ben thuis in Limburg en zou nergens anders willen zijn omdat we een mooie thuis gemaakt hebben hier. Ons huisje is perfect naar onze smaak, we voelen er ons goed en ik zou nergens anders willen zijn dan bij de boyfriend. We maken veel plezier samen en ik ben blij dat ik hem nu ‘constant’ bij me heb. Samenwonen ging dan ook bijna vanzelf. Uiteraard heeft het al gebotst en moesten we beide van onze scherpe kantjes vanaf. Waren er gewoontes waar hij niet mee kon leven en waren er dingen waarvan mijn haar rechtop ging staan. Maar ik zou zeggen dat we het heel goed doen om er samen voor te gaan. En wanneer ik de weg niet vind, gebruik ik gewoon mijn GPS. Wanneer je op de thuis knop drukt stuurt die je tegenwoordig naar Limburg en niet meer naar Mechelen…

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s