Overthinking things

Veras me maar.
Nee, dit is geen spelfout, over verrassingen wil ik het later wel eens hebben maar het onderwerp waar ik nu over aan het denken was, was werkelijk wat met mij na mijn dood.

En verassen is wat me het aangenaamst lijkt, lekker warm de oven in en dan uitgestrooid worden over een weide, heel de wereld ligt dan nog open, ik kan nog overal naartoe dwarrelen waar ik bij leven en welzijn niet geraakt ben door omstandigheden. Mijn stof kan nog bij een wereldwonder terecht komen dat ik graag wou zien, of met een beetje goede wind op de malediven? Niet dat ik bijgelovig ben, ik geloof niet in een leven na de dood. Ik geloof niet in geesten en grotere krachten die alles sturen, ik geloof niet in een God. Niet in Allah, niet in Buddah, niets van dat alles biedt me troost wanneer het moeilijk gaat. Ik geloof in wetenschap. Ik geloof in eerst zien en dan geloven. Ik geloof in cijfers en bewijzen. Ik geloof in feiten. En toch. Toch wil ik als stof ronddwarelen. Toch vraag ik me dan soms af wat nu net het nut is van leven.

Opgroeien, werken, kinderen krijgen. Verdriet kennen. Waarom? Als het toch allemaal ophoudt in 1 moment, 1 onbepaald moment dat morgen kan zijn maar evengoed binnen 70 jaar. Mensen met een geloof hebben het hier makkelijker denk ik dan, zou ik dan toch niet beginnen bidden tot een God of mediteren tot een grotere macht? Maar ik ben te cynisch, te down to earth.

Er is wel iets waar ik me helemaal in kan vinden ‘Serendipity’. Niets gebeurd zonder reden, niets gebeurd met toeval. Uit de ene gebeurtenis vloeit de andere. Op zoek naar het ene medicijn wordt het andere ontdekt. Op zoek naar een middel tegen hoofdpijn werd RedBull ontdekt. Epinefrine is ook ‘per toeval’ ontdekt. Zelfs de wereldwijde bekende cola is zo een voorbeeld van serendipiteit. (Klink minder fancy in het nederlands, I know)

Vaak vraag ik me dan ook af hoe anders mijn leven er had uitgezien als ik bepaalde keuze anders had gemaakt, bepaalde mensen niet had leren kennen, voor een andere studierichting had gekozen,… En dan moet ik mezelf echt helpen herinneren aan Serendipty. Dan moet ik echt geloven dat alles loopt zoals het loopt omdat het universum het zou wou, dat er geen foute keuzes zijn. Dat ik niet met toeval in Limburg zit, ver weg van vrienden en familie. Dat ik either way gelukkig zou zijn en dat ik Boyfriend ook gevonden had.
Boyfriend en ik hebben elkaar gevonden in letterlijk een zee van mensen (tommorwland). En we hebben elkaar niet meer losgelaten sinds die dag. Maar ik was daar eigenlijk heel toevallig. Ik werd een dag daarvoor gevraagd door een vriendin omdat een andere vriendin had afgezegd. Die vriendin leerde ik toevallig kennen toen ik op school zat in Mechelen. Ik zat toevallig op school in Mechelen nadat ik eerst twee jaar in Leuven had gestudeerd. Als ik of zij ook maar 1 keuze anders hadden gemaakt hadden we elkaar nooit leren kennen en had ik bijgevolg dus ook nooit van de boyfriend zijn bestaan afgeweten. Toch? Het meisje woonde als bij toeval ook nog eens bij mij in de straat… Wanneer mijn gedachten afdwalen naar dit pad moet ik mezelf echt stoppen met overthinking. En gewoon gelukkig zijn. Gelukkig zijn en vasthouden aan Serendipty. Misschien dan toch een geloof?

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s