Groot worden.

‘Later als ik groot ben wil ik prinses worden of juffrouw, das ook leuk he mama.’
‘Je bent al mijn kleine prinses en wat de rest betreft kan je alles worden.’
‘Ook dierenarts?’
‘Natuurlijk.’

Zo gingen de conversaties vroeger, ik wou alles worden. En mijn mama zei me altijd dat het kon. Want als je nog klein bent kan alles, de hele wereld ligt aan je voeten.
Vandaag weet ik het nog steeds niet wat ik ‘later’ wil worden. Momenteel ben ik HR bediende, ik doe de admin en personeelszaken van een klein bedrijf samen met mijn collega. Niets speciaal dus, en prinssenswerk kan je het al helemaal niet noemen. Ik ben nog steeds zoekende. Dat was ik al tijdens mijn studies.

Het begon al in mijn middelbaar onderwijs, waar ik plots genoeg kreeg van economie – moderne talen en in het kunstonderwijs wou gaan. Een creatieve richting waar ik me kon uitleven, waar ik een deel van mezelf kwijt kon in de lessen in plaats van de hele tijd met cijfertjes te goochelen. Mijn ouders vonden het allemaal prima, zolang ik maar plezier had in naar school gaan, zolang ik maar gelukkig was. Maar toen kwam de keuze: wat ga ik verder doen? Er zijn zoveel verdere opties. En net als vroeger zeiden mama en papa ‘Je bent jong, je kan alles worden.’ . En ik dacht dat ze gelijk hadden, ik koos een zware wetenschappelijke richting en stak er twee jaar van mijn leven in. Later zal papa hierover zeggen dat het levenservaring is en dat niemand me dit afneemt, dat ik het toch maar geprobeerd heb. Na die twee jaar besloot ik dus om een ander pad in te slaan. En weer kon ik alles worden of alles kiezen, jaja ze waren er altijd voor mij, mama en papa  . Ik koos voor een school dicht bij huis en begon aan mijn tweede richting. Ondertussen was ik 21jaar, ik kwam weer terecht bij jonge mensen, mensen met een heel andere mentaliteit. Hoewel het buiten de schooluren prima klikte had ik er moeite mee dat ik vaak alleen in de les zat of alleen de groepswerken maakte. Ik besloot dan ook dat ik wou gaan werken, maar ik wou ook wel een diploma. Dus combineerde ik beide, leek me een prima idee. Daar zit ik dus nu ongeveer, ik heb een fulltime job en ook een full time studie. Maar als ik eerlijk ben is de fulltime job niet helemaal mijn ding, en het studeren verloopt ook maar zus en zo.

Wanneer ik eerlijk kijk naar de keuzes die ik gemaakt heb op studievlak moet ik zeggen dat ik te vaak met mijn verstand heb willen kiezen. De eerste studie gaf garantie op werk, het was toen het nieuwe beroep bij uitstek. Het was namelijk een bachelor diploma diëtist. Of ik het toen echt wou kan ik nu niet meer zeggen. Voor mijn tweede studie had ik een andere richting in gedachten, Office management, maar deze werd me op school afgeraden door mijn KSO verleden. Dus ging ik voor toerisme en recreatie management. Om in een reisbureau te werken, of in de eventsector,… Het sprak me wel aan dus waarom niet dacht ik toen. Wanneer ik nu met mijn hart zou kiezen denk ik dat ik zou gaan voor een bachelor journalistiek, maar laat ons eerlijk zijn, jobkansen liggen daar niet voor het oprapen. Maatschappelijk werk lijkt me ook iets op het lijf geschreven. Ik ben van nature heel behulpzaam en probleemoplossend, al zeg ik het zelf. Ondernemend dat ben ik ook, enthousiast. Maar misschien kan er wel nog gewerkt worden aan mijn doorzettingsvermogen, bij tegenslag ben ik te snel uit mijn lood geslagen. Maar zelfkennis, juist ja…

Stof tot nadenken dus hier in Limburg want ik ben nog jong, ik kan alles worden. Zelfs prinses, toch?
Liefs vanuit Limburg
xXx

Advertenties

Een gedachte over “Groot worden.

  1. Pingback: Met alles wat ik nu weet | KelliSews

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s