Over werkloos zijn

Het is nu 1 week geleden dat mijn baas me vriendelijk bedankte voor bewezen diensten en me ‘met spijt in het hart’ moest laten gaan.
Hoe beleef ik dat nu? Dat niet bijdragen aan de maatschappij?
Ik heb een hele week van hot naar her gelopen, van het kaske naar de muur zoals ze dat bij ons zeggen. Papier y op bestemming x gaan halen om vervolgens met datzelfde papier naar een instantie 30 km verderop te moeten. Het is en blijft België natuurlijk,  omslachtig dus. Maar goed, na een weekje rondtrekken met allerlei paperassen ben ik officieel werkzoekende.
Hoe dat werkzoeken gaat kan ik na een week nog niet veel over zeggen, hoewel ik wel al op gesprek mocht gaan deze week. Ik zie het allemaal nog positief en hoop in december weer aan het werk te zijn. Hoewel ik in het volledige besef ben dat er veel meer werkzoekende als vacatures zijn en dat er al heel wat mensen heel veel langer op zoek zijn.
Hoewel ik best wel geniet van de extra tijd. Zo heb ik een dagje kunnen naaien, het huis opkuisen en lekker uitgebreid kunnen koken. Maar ergens voel ik me schuldig, een profiteur en een beetje onnuttig. Want ik draag immers niet bij aan deze wereld. Integendeel ik ben een last. Jullie moeten nu allemaal een beetje voor mij werken. Bij deze: een oprechte sorry, ik probeer het vakantiegevoel te temperen en pluis iedere dag vacatures uit, beloofd!

♡Liefs Kelly

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s