Time is money

Wanneer tijd te koop zou zijn dan zou ik met plezier iedere dag een beetje extra tijd bijkopen, schrap het woord beetje’ maar. Ik zou gewoon een extra dag in de week aanbreien, of een extra avond aan mijn avond toevoegen. Een avond om te ontspannen en een avond om te doen wat moet gebeuren. Afwas, was, eten maken, dat soort dingen. Iedere dag opnieuw.

Ik kom niet toe met 24uur op een dag. Als ik dan door instagram scrol en lees dat ook Beycone maar 24uur op een dag heeft dan verbaasd me da niet nee. Dan heb ik niet iets van dju seg, hoe speelt ze dat toch klaar? Nee, dan heb ik iets van, ja met een personal coach, chef, nany, stylist en drie poetsvrouwen zou het me ook lukken…

Waar ik van opkijk zijn de mensen die in diezelfde 24uur het klaar te spelen om voor vijf kinderen te zorgen, een gezonde maaltijd op tafel te toveren, deze dan ook stijlvol te fotograferen in een spic en span ruimte en vervolgens een uurtje gaan lopen om dan af te sluiten met een beetje yoga want dan komen ze geheel tot rust. Alsof dat dan niet genoeg is lezen ze de ene bestseller na de andere en lopen die vijf kinderen in zelfgemaakte kledij rond. (Het kan zijn dat u zich hier in herkent, niets dan respect voor deze mensen uiteraard 😉 )

Hoe mijn dag dan gegaan is?  Wel waarschijnlijk ben ik ergens tussen het tandenpoetsen en kleren aantrekken de trap afgestommeld om net op tijd op het werk aan te komen, een hele dag in de weer te zijn met telefoons en facturen zodat ik weer eens vergat de dokter te bellen voor een afspraak om dan na het werk te rennen naar mijn afspraak, waar ik naar gewoonte net niet op tijd geraak om vervolgens een uithaalmaaltijd in de winkel over mijn deur te halen en deze in de micro te gooien. Terwijl die maaltijd opwarmt benut ik de tijd (vind ik al enorm multitasken van mezelf) om mijn was te plooien en eventueel een nieuwe machine te programmeren. Dan loop ik met mijn opwarmmaaltijd in de hand van boven naar beneden met spullen en vuile was om vervolgens te constateren dat ik toch beter even al zittend eet. Meestal ga ik dan ter plekke, op de trap of op de badrand even zitten om vervolgens daar ook het bakje achter te laten en als een wervelwind te stofzuigen of te… (Nota: op het einde van de dag, net voor slapen gaan zal ik mijn bakje van mijn opwarm maaltijd terug vinden en eens diep zuchten). Dat ik daarna niet met plezier mijn sportschoenen aantrek en een uurtje ga zweten zal u niet verbazen. Maar zelfs dingen die ik leuk vind zoals naaien, lezen, een goeie film kijken komen er niet van op weekavonden. Tel daar bij dat ik op vrijdag en zaterdagnacht omstreeks 23u aan een shift als barmeisje begin en u kunt de vrije uren tellen op uw vingers.

Pas op, ik kan daar niet over klagen, ik kies er uiteraard zelf voor om meer dan 38u op job 1 te werken en dan nog eens gemiddeld 10-15u op job 2. Ik kies zelf voor twee jobs en een heleboel afspraken tijdens de werkweek, ik kies zelf voor een drukke agenda. Iedere week denk ik weer, deze keer niet, deze keer laat ik hem lekker leeg staan, waarna hij weer gevuld wordt met de ene afspraak na de andere. Heel soms lukt het me, dan heb ik een lege dag, met het schaamrood op de wangen moet ik dan toegeven dat ik niets vruchtsbaar doe met zo een avond en hem gewoon verspil aan een programma waar ik de volgende dag noch de titel noch de inhoud van kan navertellen.

Waar dit verhaal naar toe gaat hoor ik u al ergens van de tweede paragraaf denken? Onlangs las ik ergens de manier om dagen productiever te maken. Als u nu denkt dat er een wondermiddel komt waardoor de klok trager gaat moet ik u teleurstellen. De truc der trucs is vroeger opstaan.

Uiteraard had ik dat zelf ook kunnen bedenken ja. Maar het is iets dat maar weinig mensen doen. Zelden of nooit hebben mensen een dag voor hun dag. Nochtans kreeg ik van thuis uit wel dat voorbeeld mee, ik herinner mij nog goed, tegen de tijd dat ik naar school vertrok was mijn mama al klaar met het bereiden van het avond eten. Ja, u leest dat goed. Nog voor mijn dag begon slaagde moeder de vrouw erin om de was te doen van een gezin van vijf, iedereen van bokes te voorzien en ook al het avond eten klaar te hebben. Sommige dagen was ze zelf al naar de winkel geweest of was de vloer al gedweild, als een echte super woman ofzo.

Nu lijkt dat niet echt iets voor mij een dag voor mijn dag. Begrijp me niet verkeerd, ik kan best tegen weinig slaap. Op zaterdagochtend kom ik om 07u00 – 08u00 thuis van de nachtshift om vervolgens om 13u00 alweer op te staan. Maar dat voelt voor mij niet aan als onnoemelijk vroeg. Het zal iets zijn met de psygologie van nummers. Een kronkel in mijn hoofd….

Nu moet ik ook toegeven dat ik bij de groep mensen hoor die helemaal niet onnoemelijk vroeg moeten opstaan. Op een standaard werkdag heb ik ruim genoeg tijd als ik opsta om 08u00. (Dat ik vervolgens blijf liggen tot 08u15 en dan toch nog van de trap ren terwijl ik mijn broek aantrek is bijzaak). Ik zie mezelf niet echt om 06u00 uit mijn bed komen om een rondje te gaan joggen, even een hoofdstuk te lezen of me achter mijn machine te zetten. Maar… Ik zou er op weekbasis zo maar even 10uur mee kunnen winnen. 10 uur die volledig van mij kunnen zijn, dat is het equivalent van een extra dag… En ben ik daar mijn bericht niet mee begonnen? Dat ik daar geld voor zou geven? Blijkbaar heb ik die extra dag al in mijn bezit, mits een beetje snoeien in mijn slaap… Wanneer ik om 23u00 ga slapen zijn dat nog altijd 7 zalig uren om te knorren..

Of dit werkt? Ik test het de komende tijd even voor u uit, kwestie dat u geen tijd verliest aan een experiment dat niets oplevert. 😉

Waarom dit relevant is? Ah… Wat denken jullie dat ik met die extra uren ga doen? Juist ja…

Liefs Kelli, xXx

Mini Baby

Ik vertelde eigenlijk al een jaar geleden dat ik iets kon afvinken van mijn bucketlist… Maar kwam er vervolgens nooit op terug. Geen idee waarom niet want het is eentje om trots op te zijn. Pas toen ik een klein duwtje in de rug kreeg van een vriendin die me aanspoorde mijn bucket list eens up- to-date te stellen dacht ik weer aan de tab…

Het is thans geen kleintje dat doorstreept kan worden… In juni 2015 werd ik namelijk trotse eigenaar(es) van een Mini Cooper. Bij familie en vrienden beter bekend als ‘baby’.

Anders dan de foto doet vermoeden gaat het niet om een zwarte maar een cobalt blauw exemplaar, belangrijke nuance 😉

11745358_10207079087952854_2764538126057923242_n.jpg

Bij het doornemen van de tab denk ik telkens, goh daar zou ik toch wat meer mee moeten doen… Meer dingen voor plannen… Maar dan gebeurd het leven (zoals ze dat zo schoon zeggen) en vergeet ik het weer… In iedere geval, deze maakt me nog iedere dag blij!

Liefs, Kelli xXx

Even tussendoor

Soms heb ik helemaal geen tijd om te naaien. Druk druk, u kent dat wel. Zelfs dan kan ik het niet laten. Zelfs dan draait mijn hoofd overuren en blijven de ideeën komen. 

Dit idee ontstond toen ik een jurk voor mijn mama aan het maken was. De veritas gangers onder ons hebben dat vast al gezien, in menig V – winkel hangt een Harlequin (lmv) uit een paneelstofke op de pop. “Ooooh dat wil ik ook in deze stof” (duwt een lelijke rode spons stof in mijn handen)… Ik kijk naar haar met een schuine blik maar bedenk me dan dat ik haar toch niets kan weigeren.

Dus… ik tekende en naaide een Harlequin voor de mama, in rode spons maar dit terzijde. Toen deze klaar was wou ik haar een fotootje sturen en trok ik de jurk aan, ja wij hebben dezelfde maat, complimenten voor haar… U raadt het al. Ik was meteen verkocht aan de look and feel van de jurk.

Het idee om ook voor mij eentje te maken zat ergens in mijn achterhoofd en kwam bij het rommelen in mijn stoffenkast terug toen ik een stofje tegenkwam dat ik twee jaar geleden kocht. Het stofje won mijn hart toen ik voor het allereerst naar het stoffenspectakel ging. Met zijn 2 euro de meter kon ik het toen niet laten liggen. 

Op een dag wanneer er dus eigenlijk geen tijd was om te naaien stikte ik toch dit jurkje in elkaar. Wegens tijdsdruk (En teveel gedoe) werkte ik niet met beleg, aan de armen stikte ik de naadwaarde om en aan de hals gebruikte ik een strook uit dezelfde stof om te boorden.

Ja… na het eten van een ijsje zat er een vlek op de jurk die ik een uur aanhad. Oeps. 😉

Ook ja, ik veranderde weer van coupe, weg met de extensions. Ik ging voor blonde haren met een roze ombre.

Roos, het is gewoon mijn ding. Tot het volgende naaisel! Liefs, Kelli xXx 

Over mijn zus.

Mijn zus houdt van makkelijk en comfortabel. Hoe dat eruit ziet is ondergeschikt aan hoe dat voelt. Kleding moet functioneel zijn en geschikt om achter twee monsters aan te lopen. Maar ook om even snel tot bij de bakker te gaan.

Zo loopt ze al tijden rond in een blauw spons rokje. Ja, u leest dat goed. Spons. Rokje. Mijn volwassen zus loopt rond in een rokje van spons. Zo, ik heb het gezegd.  Moest Jani meelezen, of andere fashion Police… Het spijt me, maar zoals ik al zei is voor haar het zicht ondergeschikt aan hoe het voelt en zit. Dus ben ik een hele lieve zus geweest en maakte haar een tweede exemplaar… uit spons. Alvast mijn excuses 😉

Ziezo, dat is mijn zus en haar spons rokje. Zij blij, ik ook blij.

Patroon: overgetekend van haar exemplaar, stof komt zoals wel meer van bij Lizzy l’ousseau.

Liefs Kelli xXx 

Twee x Hanna.

Er ligt zo’n stofje in mijn kast waar ik mijn schaar maar moeilijk kan inzetten. Voor Imke deed ik het al, in het vorige boogbericht zagen jullie haar stralen in haar roze jurk. Hetzelfde stofje ligt klaar  voor mij. Roos met a touch of gold. 

Toen ik nog eens aan het mijmeren was met al mijn naaiboekjes viel mijn oog op de Hanna. Past voor elk figuur stond er bij. Als dat geen match is. Omdat ik toch niet zeker was of ook mijn figuur valt onder ‘elk figuur’ ging ik op zoek naar een test stofje. Ik vond een leuk motiefje bij Nostex in Hasselt aan 7€/meter en kreeg nog een 15% solden korting, hupla! De eerste Hanna werd geboren.




Ik keek in de spiegel en… was niet blij. Ik was na het maken van al die kinderjurkjes even vergeten dat la maison Victor gemaakt wordt door vrouwen zonder borsten, buikjes en/of billen. Met elk figuur wordt dus vooral  bedoeld maatje 36 met een A cup. No offence voor personen die zichzelf herkennen in deze omschrijving uiteraard. Ikzelf niet, ik heb namelijk heel wat ronding 😉 dus verlaagde ik de taille met 5 cm, de rok korte ik een 3tal cm in. Op de markt vond ik een mooi katoentje en mijn dag kon weer niet meer stuk. Hanna nummer twee zag het levenslicht.








Toegeven de tweede poging voelt al beter aan en zit als gegoten toch ben ik niet overtuigd om mijn schaar te zetten in mijn gekoesterde stofje om Hanna nummer 3 te creëren… we zoeken dus verder 😉

Liefs Kelli xXx

Pink Lady. 

Of meter een kleedje bijhad? Het was vorige week de eerste vraag die me gesteld werd door Imke, nog voor ik mijn schoenen uit had. Wat zeg ik? Nog voor ik met beide voeten goed en wel binnen was. Vier jaar is ze. Maar wat kent ze me al goed. 😉 Toegeven, dit is een zalige leeftijd, ze communiceert duidelijk en haar eigen mening is al aanwezig, ze weet deze ook goed aan de man te brengen. Vandaar dat ik ook weet dat roze jurkjes altijd scoren.  Roze, glitter en K3, zo scoor je bij deze vierjarige. Ook bij deze +vierjarige trouwens…

Enfin, nog voor mijn schoenen uit waren had ik dus het jurkje al overhandigd en stond ze te springen om het aan te trekken. Letterlijk. Een plezier dat kind, echt waar!

Deze lach verscheen spontaan wanneer ze de kleur van het jurkje zag. Roos is echt scoren bij deze juffrouw. Als meter kan ik altijd wel wat extra goeie punten gebruiken. Door de afstand tussen onze woonplaatsen moet ze me vaak missen.

Kijk die teentjes… ♡

Uiteraard werd het jurkje ook grondig onderworpen aan de nodige zwiertesten. Naar wat ik verstaan heb was dit dik in orde! De standaard vraag “Mag ik deze naar school aantdoen?” werd binnen de minuut gesteld en mijn meter hart is weer gevuld met vreugde en trots.

Op naar meer zonnige naaisels, liefs Kelli.  xXx

Patroon: Tinny – Straightgrain // Stof: Madelinedestoffenmadam

Een echte Tinny

Wat gaat de tijd toch snel
Gisteren nog zag ik haar voor het eerst
Lag ze hier in m’n armen

img_20160612_170252.jpg

Wat is ze mooi
En wat staat de tijd haar goed
Ik knipper m’n ogen en zie hoe ze steeds
Weer een beetje veranderd is
Maar hoe groot ze ook mag zijn
In mijn ogen blijft ze altijd klein

1465765782291.jpg

Zet ze de tijd even stil
Is het weer even net als toen

Hier is ie dan, het uiteindelijke jurkje van de Tiny Workshop 🙂 Ze vond hem zelfs mooier dan de Frozen jurk en dat wil wat zeggen gezien het kind alleen maar stof ziet. Het getrainde oog ziet een Tinny colorblock met circelrok en een Tomka kraag. Het getrainde oog ziet ook nog een aantal foutjes, enfin, mijn oog dan toch. Al doende leert men zeg ik dan, ik ga nog even voort met de Tinny madness! Trouwens, ik kreeg van Griet een mooie Quote mee op de workshop die ik jullie niet wil onthouden: ”Dat is niet foefelen, dat is afwerken.” En als de kenner het zegt, dan is dat zo 😉

1465765822149.jpg

screenshot_2016-06-12-23-01-56.png

1465765729175.jpg

Patroon: Tinny – Straight grain

Stof: Madeline de stoffenmadame

Tekst: Marco Borsato – Dochters