Home is where the ♡ is

Plots bedacht ik me, zo tussen het TV kijken en dagdromen door, dat het woord ‘thuis’ geen meervoudsvorm heeft. 1 huis, 2 huizen. Maar voor thuis bestaat er niets als thuisen of thuisia. Ik maak me deze bedenking omdat ik vind dat ik dat wel heb. Ik heb het gevoel dat ik twee thuizen heb, want zo zal ik het noemen. Mijn thuizen.
Het mijmeren begon omdat ik hier nu een jaar woon. Dag op dag. Vandaag ben ik 1 jaar Limburgse. Hoewel ik altijd geboren (en getogen) Mechelaar zal blijven. Ik ben dus een Mechelse Limburgse.
Af en toe overvalt me een gevoel van eenzaamheid en gemis, hier zo in Limburg, het gevoel van Dju wat zit ik hier te doen, het gevoel van ik mis iets. Dan stap ik in de auto en laat ik me overladen  met liefde zo’n 100 kilometer verder van hier. Door vriendinnen en familie. Het grootste gemis is nog steeds mijn metekindje niet in de buurt hebben. Ik zou ze iedere dag willen zien en horen en knuffelen. Want ze leert zo snel. En voor je het weet is ze groot en dat wil ik niet gemist hebben. Ik wil me binnen 10 jaar niet afvragen ‘wat zit ik hier nu in godsnaam te doen, hier in Limburg’.
Gelukkig is er boyfriend. Zonder hem zou ik hier uiteraard niet zijn. Want het feit dat ik hier vandaag een jaar woon, wilt ook zeggen dat ik mijn eerste jaar samenwonen heb overleeft. 52 weken, 365 dagen zijn er gepasseerd. Toegeven het ging niet altijd even vlot, twee verschillende opvoedingen laten samenvloeien in 1 huishouden, maar het is het allemaal waard want thuiskomen bij boyfriend daar komt spontaan een lach van op mijn gezicht. De  tijd is gevlogen, eerlijk waar. Ik was verbaasd wanneer ik in mn agenda zag dat het een jaar geleden was dat mn ouders me hier plechtig overhandigde. Ik herinner het me nog alsof het gisteren was (om even met cliché ‘ s te smijten).
Daddy zijn laatste woorden voor hij vertrok waren de volgende: ik heb er 23 jaar goed voor gezorgd, nu is het aan u. Zie dat ge da goed doet.
And so he did 🙂  aan mijn familie thuis: hij zorgt goed voor me, ik krijg hier al de liefde die ik nodig heb. Aan mijn lief thuis: als ik even naar Mechelen vlucht, dan kom ik even graag weer terug naar Limburg, naar huis, naar thuis. Zo gaat dat met twee thuizen, ge kunt niet kiezen.
♡Veel liefs van Limburg en Mechelen

Geluk bij een ongeluk

Wij gaan weer naar school! Nuja, voor mij is het niet ‘weer’ want ik studeer nog altijd voor die verdomde bachelor. Maar voor haar  is het allesinds toch een tijdje geleden. Wat gaan we dan doen? Op naailes tiens 😉

Een avondschool hier in het Limburgse bood naailessen aan, daar moeten we snel bijzijn dachten we! Want autodidact zijn was/is leuk, maar laat ons eerlijk zijn, iemand die het voordoet zodat je niet uren moet ploeteren, zuchten en zweten is ook al eens fijn. Dus we konden wel een extra duwtje in de rug gebruiken.

Op donderdag belde we of er nog plek was voor het eerste jaar, en ja hoor, geen probleem, we konden echter niet reserveren, we moesten daar fysiek aanwezig zijn om een plekje te hebben. Toen we daar op maandag aankwamen kregen we echter te horen dat alle plekjes van het eerste jaar al volzet waren. Twee trieste gezichtjes…

Maaaaar… na een gesprekje met de naaijuf (die we omdoopte naar ‘Bomaatje’) bleek dat we het tweede jaar wel zouden aankunnen met onze ‘ervaring’. Slik, ineens een jaar overslaan seg, als dat maar goed komt!

Op 1 september kan je ons dus vinden achter (op of onder kan ook) de schoolbanken van het tweede jaar snit en naad. Spannend!

De andere kant van de wereld

Ben je het al gewend daar in Limburg? Vind je het er leuk? Is je nieuwe job iets voor jou? Hoe gaat het samenwonen? Vind je je weg? Heb je je draai gevonden? Allemaal vragen die ik talloze keren krijg wanneer ik iemand van het voormalig thuisfront weer zie. Iedereen stelt mij dezelfde vragen. En ik geef telkens hetzelfde antwoord. Zonder erover na te denken eigenlijk. Ik zeg gewoon ja en goed.Ja, ik vind men weg. Ja, het gaat goed hier. Ja, ik ben het al gewend. Ja, ik doe de job heel graag. Maar eigenlijk denk ik er nooit over na voor ik antwoord geef, ik wil hen niet lastig vallen met wat er echt speelt. Want ik heb hier zelf voor gekozen, ik heb ervoor gekozen om in Limburg te gaan wonen, goed wetende dat iedereen anders 100 km verderop ging zijn. Toen dacht ik 100km is geen onoverkomelijk probleem is. 100 km is maar een uurtje rijden. 100 km is niet de andere kant van de wereld.

Boy, was I wrong.

100km is de andere kant van de wereld, zoals ik vorige keer al zei is het niet evident om even langs te gaan of snel 1tje te gaan drinken. Niet evident is zwak uitgedrukt, het wordt gewoon niet gedaan. Wanneer ik de loved ones wil zien gaat hier een hele planning aan vooraf. Ik moet zien dat iedereen vrij heeft want ik wil niet voor niets de afstand doen. Een gesloten deur kan ik dan echt wel missen. Dus verrassingsbezoek is al helemaal uit den boze. Toen ik nog thuis woonde ging ik wekelijks bij men zusje eten, of ik ging eens kijken wanneer kleine Imke in haar bed lag gewoon om naar haar te staren, ik sprong binnen voor een snelle knuffel en een handvol kusjes van de kleine meid. Maar dat gaat niet meer, het effect daarvan heb ik misschien een beetje onderschat. De volwassen mensen kan ik bellen en ze herkennen me ook nog wanneer ze me na een drietal weken op café zien. Kleine Imke maakt het me iets moeilijker, wanneer ze me aan de telefoon heeft zegt ze op alles ‘ja’ en snapt ze duidelijk niet dat ze nu met meter aan het praten is. En wanneer ik ze weer zie moet ze altijd weer eventjes wennen aan me. Waar ze vroeger lachte van plezier als ik nog maar op de bel duwde moet ik nu eventjes op de achtergrond wachten tot ze zich weer herinnert dat ik haar allerliefste meter ben.

Wat ik het meest mis is het spontante, voorbij fietsen en snel even binnewippen, zien dat het zonnetje schijnt en de vriendinnen bellen met de vraag dat ze binnen een kwartiertje op een terrasje kunnen zitten om samen met mij wat cocktails binnen te kappen.

Op de vraag of ik hier nu vriendinnen mis heb ik nog steeds geen antwoord voor mezelf, de band zal namelijk nooit hetzelfde zijn. Mijn eerste reactie bij een probleem zal nog steeds zijn om naar mijn allerbeste vriendinnetjes te bellen. En wanneer het een zonnig weekend is zou ik liever 100km rijden om bij hun colaatjes te drinken dan vijf minuten fietsen om cocktails te drinken met meisjes die ik amper ken. Mijn vriendinnen en ik kennen elkaar al 10 jaar, we hebben geschiedenis. Van het allereerste vriendje tot samenwonen, we hebben het allemaal samen beleefd. Schoolreisjes, afstuderen, op kot zitten, liefdesverdriet, liefde, janken, gieren, brullen, alles hebben we gedeeld. Aan de andere kant, ik kan het ook beide hebben, toch? Ik denk dat ik hier niet in te kiezen heb, wat gebeurd zal gebeuren. Zo leerde ik anderhalf jaar gelden C. kennen, ze was eerst een collega maar al snel werd ze een goede vriendin. Ook al werk ik al 5 maand niet meer op men vorige job, toch zie ik haar nog regelmatig en sms’en we bijna dagelijks. Het kan dus zeker, op oudere leeftijd nieuwe (diepgaande) vriendschappen sluiten. Wat komt zal komen.

Over de vragen in het begin van het bericht, om een eerlijk antwoord te geven…
Ben je het al gewend daar in Limburg? Vind je het er leuk? Is je nieuwe job iets voor jou? Hoe gaat het samenwonen? Vind je je weg?
Ja, ik voelde me hier direct thuis, maar er zijn nog momenten van heimwee, momenten wanneer ik in tranen naar de boyfriend ga omdat ik mijn mama mis. Of wanneer ik even heb gebeld en de kleine Imke heb gehoord en me diep ongelukkig voel omdat ik haar niet kan knuffelen. Ik ben thuis in Limburg en zou nergens anders willen zijn omdat we een mooie thuis gemaakt hebben hier. Ons huisje is perfect naar onze smaak, we voelen er ons goed en ik zou nergens anders willen zijn dan bij de boyfriend. We maken veel plezier samen en ik ben blij dat ik hem nu ‘constant’ bij me heb. Samenwonen ging dan ook bijna vanzelf. Uiteraard heeft het al gebotst en moesten we beide van onze scherpe kantjes vanaf. Waren er gewoontes waar hij niet mee kon leven en waren er dingen waarvan mijn haar rechtop ging staan. Maar ik zou zeggen dat we het heel goed doen om er samen voor te gaan. En wanneer ik de weg niet vind, gebruik ik gewoon mijn GPS. Wanneer je op de thuis knop drukt stuurt die je tegenwoordig naar Limburg en niet meer naar Mechelen…

Zoektocht

Ik heb geweldige vriendinnen, ze zijn er altijd voor me. Wanneer het regent en ik wil wandelen, wanneer de zon schijnt en ik binnen een marathon series wil kijken, wanneer ik wil feesten, wanneer ik wil shoppen, wanneer ik wil huilen, wanneer ik wil vertellen, wanneer ik wil zwijgen in iemands gezelschap… Niets is hen te veel en omgekeerd ook niet natuurlijk. Maar sinds de verhuis zie ik ze minder, het is namelijk niet evident om na het werk nog snel iets te gaan drinken, aangezien onze werelden een verschil kennen van 100 kilometer. Wanneer ik deze dan toch zou overbruggen voor wat after work fun wil dit zeggen dat ik cola en ice teatjes zou moeten drinken. En niet dat ik hier een of ander probleem moet bekennen maar gezellig bijkeuvelen is nu eenmaal dikke fun met enkele wijntjes, een cocktail of 10 of beide… In het weekend is een uitstapje geen probleem maar in de week afspreken met vriendinnen is dus eigenlijk niet haalbaar.

De boyfriend vindt dat ik mijn wereld moet verbreden en ook in deze leefwereld vrienden leren kennen. Hij is van mening dat ik niet elke keer moet terugkeren naar Mechelen voor vriendschap, dat deze ook perfect hier te vinden is. Hij denkt dat het nodig is om vriendinnen in de nabijheid te hebben omdat een telefoongesprek die gezellige babbel op café gewoon niet kan vervangen. Dus heb ik hier eens over nagedacht.

Vroeger was dit namelijk simpel. Je zat samen in de klas, 8uur per dag werd je tot elkaars gezelschap veroordeeld, en daar groeide dan vriendschap uit in de beste gevallen. Je schreef je in op de dansschool als klein meisje en groeide op samen met de rest van de groep. Wanneer je groter (ouder) wordt is dit een pak moeilijker. De groepjes zijn al gemaakt om het op kinderlijke wijze uit te drukken. Mensen op tram 2 of 3 hebben al een tiental jaren dezelfde vrienden en nieuwe mensen leren kennen is niet zo vanzelfsprekend omdat er nergens meer een plek is waar je tot elkaar gezelschap gedwongen wordt. Behalve op het werk uiteraard. Mijn collega was dan ook binnen de kortste keren mijn eerste Limburgse vriendin (buiten mijn studiegenootjes van de Hoge school die ik jammer genoeg een beetje uit het oog verloren ben). Ze spendeert 8uur per dag met me op kantoor en slaagt er ook nog eens in om een paar keer per week met me te gaan fitnessen. Meer kan ik dus niet echt vragen. De werkuren passeren vlotjes en ik heb een sportbuddy.

Even ter verduidelijking, ik heb het hier over meisjesvriendschappen, een nieuwe meisjesgroep vinden om in te passen. Jongens zullen dit niet snappen, maar het is veel ingewikkelder dan pakweg een nieuw lief vinden. Ik vermoed dat jongens de beste vrienden kunnen worden wanneer ze bij toeval samen in hetzelfde café voor dezelfde club aan het supporteren zijn. Meisjes laten niet zomaar iedereen in hun select groepje mee apero’s drinken echter. Hoe begin ik hier ook aan? Ga ik alleen op café en hoop ik zo iemand te leren kennen? Begin ik een vriendelijk gesprekje met de vrouw achter me aan de kassa in de hoop dat ze me uitnodigt voor drinks? Plaats ik een zoekertje in een magazine? Lijkt allemaal niets voor mij, lijkt me te geforceerd. In mijn ogen moet vriendschap gewoon gebeuren, natuurlijk wanneer ik thuis blijf zal dit niet zomaar gebeuren.

Dus het actieplan. Ik was al op zoek naar een naailerares, ik hoop dat uit die band een vriendschap groeit met de persoon die me dit wilt aanleren. Ik heb ook gezien dat er een naaiclubje is in de buurt, deze mensen komen maandelijkse samen om creatief te zijn, lijkt me al een mooie kans om contacten te leggen. Verder weet ik dat ik twee buurvrouwen heb van ongeveer mijn leeftijd. De ene is ook pas (een weekje geleden om precies te zijn) verhuisd en de andere is een nichtje van de boyfriend’s beste vriend. Misschien eens wat beter kennis maken?
Na al dat gepeins stel ik me ook de vraag of ik wil extra vriendinnen nodig heb. Oke, ik ken hier amper iemand en ik ben in de week een huismusje geworden. Buiten werken, fitnessen en naar de winkelgaan heb ik door de week niet echt een buitenhuis activiteit. Maar deze schade haal ik ruimschoot in door te sms’en, telefoneren en weekendbezoekjes. Is het echt wel nodig om personen aan mijn leefwereld toe te voegen? En zal dit niet gewoon vanzelf gebeuren als de gelegenheid zich voordoet? Of is dit zoiets waar gelegenheid moet gecreërd worden.

De tijd zal het uitwijzen…

Verder heb ik een beetje nagedacht welke richting deze blog uitgaat. En heb ik besloten om er een bepaald ritme in te steken. Op maandag zal er een naai update zijn, wanneer er die week creatieve dingen gebeurd zijn uiteraard. Op dinsdag een dagboek stukje, een stukje uit mijn leven dus. Verder ben ik ook verzot op de zogenaamde e-cards, de quotes met andere woorden. Ik kijk dan ook bijna dagelijks op pintrest welke interessante opmerkingen er zoal verschijnen. Vaak doen ze me lachen en zie ik er waarheid in, op een baaldag doen ze me inzien dat het allemaal erger had kunnen zijn en vaak besef ik erdoor hoe mooi het leven eigenlijk is. Woensdag zullen er dus 1 of meerdere zegswijze gepost worden waar ik me helemaal in kan vinden, die ‘mij’ zijn. Op een paar andere blogs zag ik al een ‘picture perfect’ passeren, iedere dag van de week een foto kiezen die je die dag happy maakte, raakte of net heel boos maakte. De week in foto’s weergegeven. Love it, dus iedere vrijdag wordt er een picture perfect gepost.

Tot zover de overpeinzingen van een maandagavond.

Liefs uit limburg xXx