Happy things

Ik ben net terug van vakantie, dus ben sowieso net iets vrolijker dan de collega’s op kantoor. Hun batterijtjes staan in het oranje terwijl de mijne fluogroen, net opgeladen zijn.
Maar deze dingen helpen ook.
Dus wanneer je een dipje voelt aankomen denk dan even aan deze dingen en geniet mee van het positieve effect van mijn fluogroene batterijtjes 😉

1. Cocktails, lekkere kleurrijke drankjes met een vrolijke rietje in.
Al dan niet voorzien van een flinke scheut rum 😉
2. Een fietstochtje op een warme dag met een zalig briesje.
Lekker fietsen naar een terrasje, daar een ijscoup nemen, even uitblazen en dan rustig terug richting huis trappen. Meer moet da nie zijn op een vrije dag.
3. Een vrolijke screensaver: zowel op pc als GSM, tovert iedere keer weer een glimlach. Bij mij blinken vakantiekiekjes van vorige week op m’n scherm.
4. Apero! Lekkere drankjes en hapjes. Liefst op een zonnig terras in aangenaam gezelschap.
5. BBQ. Vaak wanneer ik naar huis fiets van het werk ruik ik het al. Mensen die her en der de kolen al smeulend op het vuur hebben, die al lekker gezellig samen aan tafel zitten. Zalig gewoon, lekker lang tafelen met vrienden, familie.
6. Summerhits. Opzwepende muziek die tot dansen aanzet. Al is het maar al zitten op je bureaustoel achter je computer, stilzitten is geen optie 🙂
7. Lange dagen, al die uren zonlicht liggen gewoon voor het rapen: aanvullen die vitamine D!
8. Ijsjes, in alle vormen en maten van een snel waterijsje in de stad tot het karretje dat in de straat komt en ja hoor zelfs heel der coups gewoon omdat het kan.
9. Marktjes. Niets zo gezellig als lekker kuieren op een marktje in het buitenland tijdens je vakantie. Maar hier kan het ook. probeer gewoon eens een andere stad als je thuisstad, instant vakantiegevoel. Bakje aardbeien kopen en lekker opeten tijdens het slenteren is een must.
10. Solden! Zelf ben ik geen soldenshopper. Ik heb een hekel aan de drukte. Aan het geduw en getrek en aan hoe onvriendelijk mensen plots zijn. Maar online, achter mijn PC heb ik daar geen last van 😉 kan ik rustig kijken!

Voila geniet nu maar lekker mee van de zomer met mij!

Advertenties

Groot worden.

‘Later als ik groot ben wil ik prinses worden of juffrouw, das ook leuk he mama.’
‘Je bent al mijn kleine prinses en wat de rest betreft kan je alles worden.’
‘Ook dierenarts?’
‘Natuurlijk.’

Zo gingen de conversaties vroeger, ik wou alles worden. En mijn mama zei me altijd dat het kon. Want als je nog klein bent kan alles, de hele wereld ligt aan je voeten.
Vandaag weet ik het nog steeds niet wat ik ‘later’ wil worden. Momenteel ben ik HR bediende, ik doe de admin en personeelszaken van een klein bedrijf samen met mijn collega. Niets speciaal dus, en prinssenswerk kan je het al helemaal niet noemen. Ik ben nog steeds zoekende. Dat was ik al tijdens mijn studies.

Het begon al in mijn middelbaar onderwijs, waar ik plots genoeg kreeg van economie – moderne talen en in het kunstonderwijs wou gaan. Een creatieve richting waar ik me kon uitleven, waar ik een deel van mezelf kwijt kon in de lessen in plaats van de hele tijd met cijfertjes te goochelen. Mijn ouders vonden het allemaal prima, zolang ik maar plezier had in naar school gaan, zolang ik maar gelukkig was. Maar toen kwam de keuze: wat ga ik verder doen? Er zijn zoveel verdere opties. En net als vroeger zeiden mama en papa ‘Je bent jong, je kan alles worden.’ . En ik dacht dat ze gelijk hadden, ik koos een zware wetenschappelijke richting en stak er twee jaar van mijn leven in. Later zal papa hierover zeggen dat het levenservaring is en dat niemand me dit afneemt, dat ik het toch maar geprobeerd heb. Na die twee jaar besloot ik dus om een ander pad in te slaan. En weer kon ik alles worden of alles kiezen, jaja ze waren er altijd voor mij, mama en papa  . Ik koos voor een school dicht bij huis en begon aan mijn tweede richting. Ondertussen was ik 21jaar, ik kwam weer terecht bij jonge mensen, mensen met een heel andere mentaliteit. Hoewel het buiten de schooluren prima klikte had ik er moeite mee dat ik vaak alleen in de les zat of alleen de groepswerken maakte. Ik besloot dan ook dat ik wou gaan werken, maar ik wou ook wel een diploma. Dus combineerde ik beide, leek me een prima idee. Daar zit ik dus nu ongeveer, ik heb een fulltime job en ook een full time studie. Maar als ik eerlijk ben is de fulltime job niet helemaal mijn ding, en het studeren verloopt ook maar zus en zo.

Wanneer ik eerlijk kijk naar de keuzes die ik gemaakt heb op studievlak moet ik zeggen dat ik te vaak met mijn verstand heb willen kiezen. De eerste studie gaf garantie op werk, het was toen het nieuwe beroep bij uitstek. Het was namelijk een bachelor diploma diëtist. Of ik het toen echt wou kan ik nu niet meer zeggen. Voor mijn tweede studie had ik een andere richting in gedachten, Office management, maar deze werd me op school afgeraden door mijn KSO verleden. Dus ging ik voor toerisme en recreatie management. Om in een reisbureau te werken, of in de eventsector,… Het sprak me wel aan dus waarom niet dacht ik toen. Wanneer ik nu met mijn hart zou kiezen denk ik dat ik zou gaan voor een bachelor journalistiek, maar laat ons eerlijk zijn, jobkansen liggen daar niet voor het oprapen. Maatschappelijk werk lijkt me ook iets op het lijf geschreven. Ik ben van nature heel behulpzaam en probleemoplossend, al zeg ik het zelf. Ondernemend dat ben ik ook, enthousiast. Maar misschien kan er wel nog gewerkt worden aan mijn doorzettingsvermogen, bij tegenslag ben ik te snel uit mijn lood geslagen. Maar zelfkennis, juist ja…

Stof tot nadenken dus hier in Limburg want ik ben nog jong, ik kan alles worden. Zelfs prinses, toch?
Liefs vanuit Limburg
xXx

Beauty sleep

Zoveel plannen zo weinig tijd, een dag heeft jammer genoeg ook maar 24uur voor mij. 24 uur, waarvan ik graag een 8tal slaap. Ik heb mijn slaap zo nodig, een bijwerking van ouder worden vrees ik. Vroeger ging ik namelijk nachten door, kwam ik om 6u00 thuis en zat om 9u00 vrolijk in de les. Om diezelfde avond weer ergens met mijn kont te staan shaken, slaap dat deed ik later wel. Later blijkt dus nu te zijn. Er is maar 1 probleem, wanneer ik rond 12uur ga slapen, mooi uitgerekend dat ik nog een 8tal uurtjes naar dromenland kan, werken mijn gedachten meestal niet mee.

Nee, want 24uur op een dag is niet genoeg. In plaats van te slapen, beautysleep, tegen de wallen, begint mijn brein aan 120/uur te denken, plannen, organiseren, lijstjes te maken… Ik sluit mijn ogen en bedenk me dat mijn kasten wel heel leeg zijn en maak een mentaal boodschappenlijstje. Wanneer ik ook mentaal het plan heb gemaakt wanneer ik naar de winkel ga, welke winkel ik moet zijn en hoe laat ik dit best doe ga, waar ik de nieuwe spulletjes allemaal stockeer (op hun plek, in de voorraadkast – duh) denk ik, oke nu kan ik vredig slapen.
Slaap? Nee hoor, een nieuw tabblad opent in mijn hoofd, ik lig te denken over wat de volgend blogpost zal gaan, over wat er als volgend onder men naaimachine vanuit rolt, welke patronen ik nog graag zou testen, welke stof ik nog wil bestellen, of ik die betaling nu al uitgevoerd had, over welke activiteit te voorzien wanneer we op stap gaan met de vriendinnen, over de menu voor mijn paasbrunch, of ik nu wel of niet voor mijn vriendin haar verjaardag had gestuurd en of deze vriendin überhout wel vandaag jarig was. Net voor ik in slaap val herinner ik me iets belangrijk of heb ik een idee voor een goede openingszin voor een post. Om vervolgens de volgende ochtend wakker te worden en me vaag iets te herinneren over een belangrijk item dat ik vandaag moest meebrengen of had ik geen goed idee om over te svhrijven?

De momenten voor ik in slaap val heb ik vaak de beste ingevingen, jammer genoeg gaan deze meestal verloren doordat ik me al half in dromenland bevind. Zo gaat het ook met mijn dromen, wanneer ik wakker wordt ben ik me nog vaag bewust van wat er zich die nacht in mijn gedachten afspeelde maar van zodra mijn voet de grond raakt is deze informatie kwijt. Jammer toch, al die bekommernissen om niets, slaap gelaten om niets.
Daarom de tip van de dag. Een notitieboekje en een pen naast je bed.
Voor je gaat slapen maak je een real life boodschappenlijstje en een echt geschreven to do lijstje. Vervolgens kan je in alle rust naar dromenlandvertrekken, mind empty, beautysleep: check! Wanneer je dan toch nog een briljante ingeving krijgt, zo midden in de nacht of met je hoofd al half in de wolken, kribbel het even op het notitieboekje, get it out and sleep tight, want de nachten zijn zo al kort genoeg. Alsook de dagen, weken, maanden,… man wat gaat het snel!

Overthinking things

Veras me maar.
Nee, dit is geen spelfout, over verrassingen wil ik het later wel eens hebben maar het onderwerp waar ik nu over aan het denken was, was werkelijk wat met mij na mijn dood.

En verassen is wat me het aangenaamst lijkt, lekker warm de oven in en dan uitgestrooid worden over een weide, heel de wereld ligt dan nog open, ik kan nog overal naartoe dwarrelen waar ik bij leven en welzijn niet geraakt ben door omstandigheden. Mijn stof kan nog bij een wereldwonder terecht komen dat ik graag wou zien, of met een beetje goede wind op de malediven? Niet dat ik bijgelovig ben, ik geloof niet in een leven na de dood. Ik geloof niet in geesten en grotere krachten die alles sturen, ik geloof niet in een God. Niet in Allah, niet in Buddah, niets van dat alles biedt me troost wanneer het moeilijk gaat. Ik geloof in wetenschap. Ik geloof in eerst zien en dan geloven. Ik geloof in cijfers en bewijzen. Ik geloof in feiten. En toch. Toch wil ik als stof ronddwarelen. Toch vraag ik me dan soms af wat nu net het nut is van leven.

Opgroeien, werken, kinderen krijgen. Verdriet kennen. Waarom? Als het toch allemaal ophoudt in 1 moment, 1 onbepaald moment dat morgen kan zijn maar evengoed binnen 70 jaar. Mensen met een geloof hebben het hier makkelijker denk ik dan, zou ik dan toch niet beginnen bidden tot een God of mediteren tot een grotere macht? Maar ik ben te cynisch, te down to earth.

Er is wel iets waar ik me helemaal in kan vinden ‘Serendipity’. Niets gebeurd zonder reden, niets gebeurd met toeval. Uit de ene gebeurtenis vloeit de andere. Op zoek naar het ene medicijn wordt het andere ontdekt. Op zoek naar een middel tegen hoofdpijn werd RedBull ontdekt. Epinefrine is ook ‘per toeval’ ontdekt. Zelfs de wereldwijde bekende cola is zo een voorbeeld van serendipiteit. (Klink minder fancy in het nederlands, I know)

Vaak vraag ik me dan ook af hoe anders mijn leven er had uitgezien als ik bepaalde keuze anders had gemaakt, bepaalde mensen niet had leren kennen, voor een andere studierichting had gekozen,… En dan moet ik mezelf echt helpen herinneren aan Serendipty. Dan moet ik echt geloven dat alles loopt zoals het loopt omdat het universum het zou wou, dat er geen foute keuzes zijn. Dat ik niet met toeval in Limburg zit, ver weg van vrienden en familie. Dat ik either way gelukkig zou zijn en dat ik Boyfriend ook gevonden had.
Boyfriend en ik hebben elkaar gevonden in letterlijk een zee van mensen (tommorwland). En we hebben elkaar niet meer losgelaten sinds die dag. Maar ik was daar eigenlijk heel toevallig. Ik werd een dag daarvoor gevraagd door een vriendin omdat een andere vriendin had afgezegd. Die vriendin leerde ik toevallig kennen toen ik op school zat in Mechelen. Ik zat toevallig op school in Mechelen nadat ik eerst twee jaar in Leuven had gestudeerd. Als ik of zij ook maar 1 keuze anders hadden gemaakt hadden we elkaar nooit leren kennen en had ik bijgevolg dus ook nooit van de boyfriend zijn bestaan afgeweten. Toch? Het meisje woonde als bij toeval ook nog eens bij mij in de straat… Wanneer mijn gedachten afdwalen naar dit pad moet ik mezelf echt stoppen met overthinking. En gewoon gelukkig zijn. Gelukkig zijn en vasthouden aan Serendipty. Misschien dan toch een geloof?