Een hoekje af

Ik grap weleens dat ik een autist ben (met alle respect voor mensen die echt autisme hebben). Alle potjes moeten netjes naar voor staan, op geregelde tijdstippen trek ik de ijskast open en rangschik ik alles op datum per schap. Drankjes vanboven: eerst twee rijen biertjes voor de boyfriend, twee rijen cola( light) en daarna komen de energy drinks en de fristi busjes als deze in huis zijn, allemaal met het label naar voor uiteraard. For the record: cola is me alleen toegestaan in het weekend, damn you good calories! Op het tweede schap komen alle dessertjes, van yoghurt over rijstpap tot chocomouse, het volgend schapje zijn kookproducten en verse groenten, het onderste schap in de charcutrie – liefst in twee stappeltjes: de kaas en de vleeswaren apart. Daaronder is nog een grote bak met allemaal sausjes, die op volgorde van veel gebruik gerangschikt dienen te worden. Grote flessen drank horen in de duur (plat water – bruis water – frisdrank – melk, in die volgorde). Je ziet veel vraag ik niet, het is geen kernfysica. Toch: keer op keer als ik de koelkast opentrek zie ik plots verdwaalde producten staan. Een potje tartaar dat zijn weg heeft gevonden naar de yoghurt of een blikje cola dat zich plots charcutrie waant. En ja, dan MOET ik rangschikken, dan kan ik niet gewoon men drankje nemen en de koelkast sluiten. Dan moet alles weer netjes. En dan grapt de boyfriend dat ik zijn lief autistje ben. Hij lacht dan lief en geeft kusjes zodat het niet hard aankomt, hij heeft er ook al lang mee leren leven met mijn dnwagmatigheden. Zo mag hij niet met hetzelfde mes americain en choco uit de pot nemen. Want dat gaat niet in mijn hoofd. Dus rechtstaan en een nieuw nemen aub! Verder gruwel ik ook van een houten lepel in mijn eten. Ik moet ook altijd eerst mijn linkerschoen aandoen, dan pas rechts. Omgekeerd lukt gewoon niet. Wanneer ik dit toch probeer dan moet ik beide schoenen weer uitdoen om eerst de linkse aan te doen en vervolgens de rechtse. Wanneer ik een boek aan het lezen ben en op het einde van de bladzijde zit moet ik eerst ieder woord gelezen hebben voor ik mijn bladzijde aanraak om om te draaien. Wanneer ik denk ik weet wat er staat, ik draai al om dan moet ik uiteindelijk weer terug naar die pagina om ieder woord nadrukkelijk te lezen, dan pas kan ik omdraaien.

Plost vertrekken naar zee wanneer het zonnetje zo mooi schijnt is overigens geen probleem voor mij, spontaan gaan eten of mensen die plots voor de deur staan op gezelligheidsbezoek – geen probleem mee! Een cityttrip die uit het niets op de kalender staat of een heel andere avondmaaltijd als gepland kan ik gerust van genieten. Praten over een reis naar Turkije om dan plots naar Tunesië te gaan lukt prima. Opstaan op 8uur op dag 1 en om 9uur op dag twee maakt me niet van slag. Maar dopjes die niet op de stylo’s staan, daar krijg ik rillingen van. Letterlijk.
Waarschijnlijk mijn vreemdste ‘afwijking’ is het rechts lopen. Wanneer we met twee gezellig door de straten huppelen (maakt niet uit wie nummer twee is) moet ik altijd rechts lopen. (Met 3 gaat in het midden of rechts). Wanneer dit niet het geval is denk ik niet meer logisch na, ik struikel over borduren, stoepstenen en zelfs m’n eigen voeten. Ik kom niet zo goed meer uit mijn woorden omdat ik afgeleid ben door de gedachte dat ik fout loop. Voor de rest ben ik overigens perfect ‘normaal’ 😉 . Het zelfde probleem stelt zich ook met fietsen. Laat mij links fietsen en ik rijd zo in je wiel!

Om maar te zeggen, er is een kleine hoek af. Oké, ik ben gewoon rond, ik ben een circel. 😉

Mijn zus heeft trouwens ook een hele leuke dwangmatigheid: wanneer je een slogan zingt/zegt dan MOET ze deze afmaken. Wanneer we bijvoorbeeld in de auto zitten en ik zing ‘TV, Video, audio, electro, mulitmediaaaaa’ (daar stop ik dan en zwijg ik glimlachend), dan kan zij niet anders als zingen ‘vandenborre, u hebt goed gekozen’. Fun verzekerd, kan je ze even mee bezig houden 😉
Dus ik ben niet alleen, het is genetisch bepaald, familie Cornelis heeft gekke trekjes.

Paasweekend zonder Pasen

Soms loopt het gewoon niet zoals je wilt, of zoals je het gepland had. Of beide. Soms maakt het niet uit hoe goed je erover hebt nagedacht. Soms maakt het niet uit of je alles perfect had uitgestippeld. Soms loopt het gewoon compleet anders. Dan heb ik maar 1 tip: omarm het, pieker niet en geniet ervan.
Ik heb het over het paasweekend. In plaats van een nieuwe traditie in gang te zetten, de start van een jaarlijks terug kerend fenomeen. In plaats van een tuin vol paaseitjes en een hollende, lachend kaboutertje kregen we een beetje slecht nieuws.

Niets onoverkomelijk maar het kleine broertje van Imke stelt het niet zo best. Hij heeft last van extreme eczeem en moet daarvoor in behandeling in een ‘instelling’. Deze is niet zo dicht bij huis, waardoor mijn zus en haar vriend alleen maar in het weekend bij hun jongste telg kunnen vertoeven. Het paasweekend zoals ik het gepland had viel dus in het water.

Ik zag het nochtans zo voor me, een vrolijk gedekt tafel, vol met van die kleine gele kuikentjes, allemaal lekkers, een mooi mandje en een tuin vol verstopte eitjes. Kilo’s chocolade, een lekkere quiche, verschillende soorten wraps,… Maar het heeft niet mogen zijn. In plaats heb ik die zondag lekker lang geslapen (ik moest er plots voor niets of niemand uit…) en van de gelegenheid gebruik gemaakt om de stal terug om te toveren in een thuis. De nieuwe badkamer is gevuld met prulletjes en spulletjes en elk hoekje in huis is uitgestoft en gedweild. Twee keer zelfs, je kan niet schoon genoeg zijn 😉 . Klinkt niet echt als puur plezier ik weet het. Maar ik kan er zo van genieten als ik ’s avonds in mijn zetel zit en zicht heb op een proper huis, wanneer ik weet dat er geen stofje ligt, wanneer ik weet dat je ‘ van de vloer kan eten’. Dit gevoel blijft overigens maar maximaal 1 avond duren want daarna maakt er al een kleine grijze tijger puinhoop of loopt de boyfriend snel met z’n schoenen door omdat hij zijn sleutels op de bureau liet liggen…

Heel jammer dat men paasplannen niet konden doorgaan, maar ik heb mijn extra vrije tijd omarmd. Volgend jaar beter hopelijk. De plannen liggen alvast netjes opgeborgen te wachten.

Heimwee

Het ging niet zo goed met me vorige week, ik was slecht gezind zonder reden. Alles wat de boyfriend deed maakte me verdrietig, geïriteerd of boos. Niet dat hij echt iets fout deed, hij was gewoon toevallig in de buurt. Dus werd alle frustratie op hem uitgewerkt. Het arm schaap. Maar nu naar de oorzaak van mijn lichtgeraaktheid. Heimwee. Juist ja, ik miste gewoon het thuisfront. De week duurde lang voor me omdat ik wist dat ik in het weekend een bezoekje had gepland naar huis…

Toen werd het eindelijk zaterdag. Ik stond nog vroeger op dan wanneer ik moet werken, maar het was met de glimlach. De boyfriend werd uitgebreid vaarwel gekust en daar ging ik dan. Huphup, een uurtje rijden tot de Mami en co.

Als eerste stopte ik bij het ouderlijke huis om mijn mama op te pikken en mijn papa te knuffelen. Dan gingen we naar mijn zus, de babymachine! Na exact een maand kon ik de kleine Imke weer lekker knuffelen en achter haar aanhollen. Met verbazing heb ik gekeken hoeveel ze geleerd heeft op die maand, het is cliché maar het gaat zo snel. Kleine Imke heeft een trapje om bij haar broertje in het park te komen, zo kan ze zijn tutje geven, ze kan een eendjes puzzel maken, zegt ‘alla’ in plaats van ‘ola’, kan drinken gaan halen in de ijskast (als het niet uitmaakt welk blikje je krijgt), ze kent het geluid van een paard, en weet welk prentje de hond is, ze eet lekker zelf haar pannenkoeken en verwijst naar mij als ‘mee’ omdat meter blijkbaar nog te lang is. Haar peter noemt voorlopig ook nog ‘Pee’.
Toen het tijd was voor de baby’s hun dutje ben ik er met men zus op uit getrokken. Mama was babysitter van dienst terwijl wij lekker zijn gaan shoppen. Een paar aanwinsten en 3 uur later waren we alweer terug. Dan ben ik zoals de goede oude tijd frietjes gaan eten met mama en papa. In het frituur waar ik vroeger elke zaterdag m’n frietjes had. En ze hebben me super gesmaakt. Ik heb honderuit verteld tegen hen zonder dat ze er een speld tussen kregen. Dan was het alweer tijd om te vertrekken, ik had namelijk ook nog afgesproken met m’n vriendinnen. In de cocktailbar! 1 cocktail (bob…), een paar andere drankjes& tientalle roddels later moest ik dan weer naar huis vertrekken.

Om middernacht kwam ik thuis aan, doodmoe maar met mijn batterijen opgeladen voor de volle 100%! De rest van het weekend ben ik heel lief geweest tegen de boyfriend, hij had wel wat extra liefde verdiend 😉

Verjaardagsweekend

Voor de 25ste keer in mijn leven mocht ik mijn verjaardag vieren, een kwart eeuw oud. Oud, zo begint het te voelen… Misschien druk ik het verkeerd uit: volwassen, het voelt volwassen. Ik ben het laatste jaar enorm snel ‘gegroeid’. Van thuiswonende student naar werkende samenwoonende. Al is dat laatste waarschijnlijk geen officieële term. In januari schreef ik al dat ik het allemaal gepland had in mijn hoofd en zo verliep het dus ook, nuja min of meer 😉

Zaterdag, de dag dat ik officieel jarig was verwachte ik m’n familie rond 12uur, ze zouden iets eten en rond 16uur zou er weer rust zijn in ons kleine bescheiden huisje. Fout dus… De eerste gasten waren er al om 11u15 (reistijd fout ingeschat, want Limburg lijkt nu eenmaal in Australië te liggen wanneer je zelf aan de kust woont), de laatste waren pas na 20uur weer buiten. Maar je hoort me niet klagen, ik heb genoten van de gezellige drukte. En van de vele complimentjes. Voor vele was het de eerste keer dat ze ons huisje kwamen bezoeken dus de aandacht ging vooral naar de vloer, meubelstukken en accecoires op men kasten. Gelukkig heb ik wel van iedereen mijn 3 verjaadagskussen gekregen en een mooi concert van mijn familie die Happy Birthday zongen. Kortom het was een gezellige verjaardag. De cava vloeide en de buikjes werden goed gevuld, rond de tafel werden verschillende gespreken gevoerd en ik heb van alle een stukje meegepikt. Wanneer iedereen weg was hebben de boyfriend en ik pas tijd gehad voor elkaar en hebben we nog gezellig frietjes gegeten onder ons, gewoon omdat het kon, omdat het mijn verjaardag was en ik alles mocht kiezen ook wel… En frietjes met stoofvlees moesten en zouden mijn buik ingaan, hoeveel taart ik die dag ook al binnen had….

Uiteraard had ik een verjaardagsweekend besteld, en dat is wat ik kreeg! Zondag hebben we zalig uitgeslapen, zolang dat we bij het opstaan direct moeten vertrekken naar de pizzahut. Want ik, the birthdaygirl moest en zou het buffet gehad hebben tijdens het verjaardagsweekend. So I did. 12 – ja twaalf- stukken pizza heb ik zonder schaamte naar binnen gewerkt, ik was immers jarig ;). En daarna zijn we eindelijk, na al dat wachten en talloze bezoekjes op hun website in real life naar de puppy’s gaan kijken. En ja hoor, ik werd verliefd op eentje. Volgens de verkoper was het echter een zeldzaam exemplaartje dat ik daar in men hadden had en kwam deze op 1250 euro… Jaja, 4 cijfertjes, in die volgorde, zonder komma. De boyfriend was sowieso al niet te vinden voor een chiuhuahua, hij ging mee om eens te kijken dat hij te overtuigen was. We zijn die dag vertrokken zonder puppy, maar zeker niet met een definitieve nee. Zijn oordeel was dat het beter meeeviel dan hij dacht en dat hij een weekje bedenktijd nodig had. Fingers crossed.

Dat is wel genoeg voor 1 verjaadag denk je dan? Wrong! De volgende dag, maandag, wanneer iedereen zich weer naar een nieuwe werkweek sleepte had ik gewoon nog een extra dagje weekend, een XL verjaadagsweekend! Maar niet zomaar hoor, neenee, mijn tante had nog een fotoshoot geregeld. Samen met mijn zussie ( die 6jaar ouder is) en tanti doken we de fotoshoot in, na een uurtje en twee kledingswitch konden we roepen: ‘It’s a wrap’ 🙂 Om het resultaat te zien is het echter nog een weekje wachten. Ben best benieuwd, in het begin was het een beetje onwennig, maar de fotograaf sleepte er ons makkelijk door en al snel hadden we veel plezier en kwamen de lachjes spontaan. Deze dag ging ook gepaard met een gezellig lunch en een bezoek aan de boekenwinkel! In mijn verjaadagskaartjes staken namelijk centjes, de boodschap luide keer op keer ‘voor iets leuk’. En wat vind ik leuk? Naaiboeken! Ik had nog maar 1tje, maar vind het zalig om in te bladeren en dingetjes uit te kiezen om op de projectlijst te zetten ( en deze dan uit te voeren uiteraard). De meeste dingen zijn nog iets te moeilijk voor een beginnend naaister. Maar alleen al de boeken inkijken werkt inspirerend. Na het lezen van heel wat blogs en lang surfen op internet heb ik al een behoorlijke wishlist wat boeken betreft. Deze 3 mag ik al alvast afvinken op het lijstje! Onder de noemer verjaadagscadeautjes 😉 Ik kijk al uit naar het volgend weekend, maar eerst kiezen uit de boeken… Waarschijnlijk het moeilijkst van al!

Op naar de 26…

 

3 21